«و مما رزقناهم ینفقون»(۱): و از آنچه که ما روزی آنها کردهایم انفاق مینمایند. حال آیا این انفاق به عبارتی زکاتی میباشد که در کتابهای شرعی بیان شده به ۹ چیز وابستگی می گیرد و در غیر آن مسجد النبی کوهسنگی مشهد ۹ چیز زکوة وجود ندارد؟ خیر این آن وجود ندارد. اما ممکن میباشد دربارهی زکوة هم ما ایده ها دینیی دیگری را هم سراغ داشته باشیم. و بشناسیم که دایره زکوة را بسی کبیرخیس گرفته باشند و از آنچه که درین ۹ چیز وجود داراست و ممکن میباشد وجود داشته باشد البته به هر اکنون این آن انفاق وجود ندارد و بالاتر از آن میباشد. آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد
انفاق کردن یعنی خرجکردن از فرآورده، و اشکار میباشد که منظور از این خرجکردن، آن خرجی وجود ندارد که آدم برای خودش مینماید، زیرا خرج کردن برای خویش را هر انسانی مینماید و بیتقواها بیشترش را برای خورد و غذا و لذت و شهوترانی خودشان خرج مینمایند. پس غرض آن وجود ندارد، بلکه هدف انفاق در رویه خداست. یعنی در روش هدفهای تبارک و در روش آرمانهای الهی خرجکردن بسیار اصلی میباشد! و این انفاق دارنده دو منفعت میباشد رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد : یک سود، منفعت انتقاد و قانون شکنی ناپذیر و عمومی، و ان عبارت میباشد از بهرهای که به انفاق کننده می رسد. و منفعت دوم: سود متحمل و خیرچندان عمومی که به انفاق شونده می رسد. صحیح عکس آن چیزی که در تصور همگانی وجود دارااست. همگی خاطر مینمایند ما که انفاق میکنیم و خرج می کنیم به انفاق شونده، یعنی به آن هر کس پول می دهیم منفعت میرسد، در حالی که اینطور وجود ندارد، یعنی پیش از آنکه به وی سود رسد اولین سود به ما که شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد انفاق می کنیم رسیده میباشد. اینجانب یک زمانی در قبلی پیرامون گفت و گو انفاق و زکوة میگفتم: شما که دست در جیب کردی و این پول را درآوردی تا رساندی دست گیرنده سود بردی و حقیقت همین میباشد. چرا؟ زیرا اصل مورد دلکندن از آن چیزی میباشد که شما آن را وابسته به خودتان می دانید و این فعالیت والا میباشد، که در آیهی شریفه قرآن میفرماید: «و اینجانب یوق شح نفسه فاولئک هم المفلحون»(۲) هر کس نگاه داشته گردد از شح وی رستگار میباشد و خلل دنیای امروز همین میباشد. نقص تعالی دنیای قبلی در تاریخ همین بوده. ایراد والا جهان از زرمندان میباشد و زرمندان هم بخش اعظمی از زمان ها از زر، تحمیل خودشان را به دست آورند و بخش اعظمی از زمان ها بخاطر زر دنبال اجبار رفتند. امروز هر کس در جهان به توان می رسد و زمام کارها یک کشوری را بدست میاورد، اولین کاری که مینماید، سیاق معاشاش را سیاق معاش یک مدیریت جمهور قرار میدهد: معاش کردن، میل کردن، چریدن با گونه های و اقسام چریدنیهائی که برای آدم مناسب میباشد و شهوترانیها، زیرا به اقتدار رسیده میباشد! به یک مدیریت جمهور مگر می گردد اظهارکرد اینجور نچر، اینجور نخور، اینجور اسراف مکن؟ خواهد اظهارکرد پس اینجانب برای چه به اینجا رسیدم؟ و واقعاً در صورتیکه از وی سئوال کنی این جواب را میدهد! آنجا که شما یک رئیسی را در یک کشوری مشاهده کنید که خیلی اهل اسراف نباشد استثنائی میباشد، اما این را داشتیم، خیر اینکه بیانکنم نداشتیم، ولی خیلی استثنایی، حتی آن عالی خوبهاشان. مخلوق دراین چندین سال قبل به برخیها عکس العمل کردم از رؤسای جمهور که جزو متفکرین و ایدهدارها بودند، یعنی صرفا این عدم وجود که یک نظامیئی آمده باشد و اقتدار را بدست گرفته باشد برای شهوترانی، از این قبیل خلا، بعضاشان ایده داشتند، لکن همانجا را هم اینجانب دیدم آنچنان مواظب خوشگذرانی خودشان میباشند مثل یک حیوان که در قصه داراست: «همها علفها»(۳) اکثری از اینها همتشان به عبارتی علفشان بود. ابداً معاش که در آن لذت بودن نباشد برای آنها مضمون ندارد، کما اینکه شما می بینید امروز سرمایههای انباشته در جهان چه مینماید؟ و امروز ثروتمندان تعالی دانا چه آتشی به جهان زدند؟ چقدر بشرها را محروم نگهداشتند؟ و این بر تاثیر «شح نفس» هرچه بیشتر به دست آوردن و هرچه کمتر خرج کردن میباشد!! ولذا این مبادرت گرانقدر و تمرین بزرگی میباشد برای بشر، که آدم آنچه را از جیب خودش بهچنگ آورده رها نماید. پس اولی منفعتای که بر انفاق مترتب میباشد، آن بهرهای میباشد که به انفاق کننده میرسد و سودی دوم آن منفعتای میباشد که به انفاق شونده می رسد. لکن این سود دوم مشکوک میباشد و مدام اینگونه بهرهای مترتب نمی شود. گاهی شما انفاق میکنید در مکان خودش وجود ندارد. انفاق می کنید البته موقعیت دیگر برای خوشبخت شدن آن فرد یا این که آن عده نیست، یعنی پول به دستشان رسیده، ولی نتوانستهاند استعمال نمایند. حالت دیگر نبوده پس زمانی شما انفاق میکنید نمیتوانید باور داشته باشید که به آن بهرهی دوم که وصال به لبریز کردن خلاء میباشد به طبعً رسیدهاید، اما این شک وتردید نباید موجب گردد تا بشر انفاق نکند بلکه می بایست انفاق بکند ولو مشکوک باشد که در طرف مقابل به سود رسد یا این که خیر. البته آنچه که هیچ زمان سرپیچی نمیشود آن بهرهای میباشد که به انفاق کننده میرسد. پس تقوای مناسب قرآن یعنی آن دستکم مورد نیاز برای متقی بودن این میباشد: «و ممارزقناهم ینفقون» این انفاق چیز بسیار نیکی میباشد! در هر حدی که میباشید عادت فرمائید، به انفاق کردن، اما انفاق تنها انفاق پول وجود ندارد، انفاق دانش هم انفاق میباشد، به عبارتی هنگامی که بدون شغل می باشید و میتوانید امداد فرمائید به بیسوادی و جاهلیت، علمتان را انفاق فرمایید و همین انفاق هم اتفاقاً اولیه سوداش به خودتان می رسد. یعنی قبل از اینکه دیگری از دانش شما به کارگیری نماید هنگامی آن دانش را تکرار می کنید به کار گیریاش به خویش شما میرسد، یا این که انفاق وجاهت،وجاهت اجتماعی و آبروتان را انفاق نمائید! یکجایی ممکن میباشد آبروی شما بهدرد یک مسلمانی بخورد یا این که بهدرد یک گروهی مسلمانانی بخورد آنرا انفاق نمایید و انفاقات متعدد، تا برسیم به سایر نشانهای متقین
«و مما رزقناهم ینفقون»(۱): و از آنچه که ما روزی آنها کردهایم انفاق مینمایند. حال آیا این انفاق به عبارتی زکاتی میباشد که در کتابهای شرعی بیان شده به ۹ چیز وابستگی می گیرد و در غیر آن مسجد النبی کوهسنگی مشهد ۹ چیز زکوة وجود ندارد؟ خیر این آن وجود ندارد. اما ممکن میباشد دربارهی زکوة هم ما ایده ها دینیی دیگری را هم سراغ داشته باشیم. و بشناسیم که دایره زکوة را بسی کبیرخیس گرفته باشند و از آنچه که درین ۹ چیز وجود داراست و ممکن میباشد وجود داشته باشد البته به هر اکنون این آن انفاق وجود ندارد و بالاتر از آن میباشد. آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد
انفاق کردن یعنی خرجکردن از فرآورده، و اشکار میباشد که منظور از این خرجکردن، آن خرجی وجود ندارد که آدم برای خودش مینماید، زیرا خرج کردن برای خویش را هر انسانی مینماید و بیتقواها بیشترش را برای خورد و غذا و لذت و شهوترانی خودشان خرج مینمایند. پس غرض آن وجود ندارد، بلکه هدف انفاق در رویه خداست. یعنی در روش هدفهای تبارک و در روش آرمانهای الهی خرجکردن بسیار اصلی میباشد! و این انفاق دارنده دو منفعت میباشد رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد : یک سود، منفعت انتقاد و قانون شکنی ناپذیر و عمومی، و ان عبارت میباشد از بهرهای که به انفاق کننده می رسد. و منفعت دوم: سود متحمل و خیرچندان عمومی که به انفاق شونده می رسد. صحیح عکس آن چیزی که در تصور همگانی وجود دارااست. همگی خاطر مینمایند ما که انفاق میکنیم و خرج می کنیم به انفاق شونده، یعنی به آن هر کس پول می دهیم منفعت میرسد، در حالی که اینطور وجود ندارد، یعنی پیش از آنکه به وی سود رسد اولین سود به ما که شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد انفاق می کنیم رسیده میباشد. اینجانب یک زمانی در قبلی پیرامون گفت و گو انفاق و زکوة میگفتم: شما که دست در جیب کردی و این پول را درآوردی تا رساندی دست گیرنده سود بردی و حقیقت همین میباشد. چرا؟ زیرا اصل مورد دلکندن از آن چیزی میباشد که شما آن را وابسته به خودتان می دانید و این فعالیت والا میباشد، که در آیهی شریفه قرآن میفرماید: «و اینجانب یوق شح نفسه فاولئک هم المفلحون»(۲) هر کس نگاه داشته گردد از شح وی رستگار میباشد و خلل دنیای امروز همین میباشد. نقص تعالی دنیای قبلی در تاریخ همین بوده. ایراد والا جهان از زرمندان میباشد و زرمندان هم بخش اعظمی از زمان ها از زر، تحمیل خودشان را به دست آورند و بخش اعظمی از زمان ها بخاطر زر دنبال اجبار رفتند. امروز هر کس در جهان به توان می رسد و زمام کارها یک کشوری را بدست میاورد، اولین کاری که مینماید، سیاق معاشاش را سیاق معاش یک مدیریت جمهور قرار میدهد: معاش کردن، میل کردن، چریدن با گونه های و اقسام چریدنیهائی که برای آدم مناسب میباشد و شهوترانیها، زیرا به اقتدار رسیده میباشد! به یک مدیریت جمهور مگر می گردد اظهارکرد اینجور نچر، اینجور نخور، اینجور اسراف مکن؟ خواهد اظهارکرد پس اینجانب برای چه به اینجا رسیدم؟ و واقعاً در صورتیکه از وی سئوال کنی این جواب را میدهد! آنجا که شما یک رئیسی را در یک کشوری مشاهده کنید که خیلی اهل اسراف نباشد استثنائی میباشد، اما این را داشتیم، خیر اینکه بیانکنم نداشتیم، ولی خیلی استثنایی، حتی آن عالی خوبهاشان. مخلوق دراین چندین سال قبل به برخیها عکس العمل کردم از رؤسای جمهور که جزو متفکرین و ایدهدارها بودند، یعنی صرفا این عدم وجود که یک نظامیئی آمده باشد و اقتدار را بدست گرفته باشد برای شهوترانی، از این قبیل خلا، بعضاشان ایده داشتند، لکن همانجا را هم اینجانب دیدم آنچنان مواظب خوشگذرانی خودشان میباشند مثل یک حیوان که در قصه داراست: «همها علفها»(۳) اکثری از اینها همتشان به عبارتی علفشان بود. ابداً معاش که در آن لذت بودن نباشد برای آنها مضمون ندارد، کما اینکه شما می بینید امروز سرمایههای انباشته در جهان چه مینماید؟ و امروز ثروتمندان تعالی دانا چه آتشی به جهان زدند؟ چقدر بشرها را محروم نگهداشتند؟ و این بر تاثیر «شح نفس» هرچه بیشتر به دست آوردن و هرچه کمتر خرج کردن میباشد!! ولذا این مبادرت گرانقدر و تمرین بزرگی میباشد برای بشر، که آدم آنچه را از جیب خودش بهچنگ آورده رها نماید. پس اولی منفعتای که بر انفاق مترتب میباشد، آن بهرهای میباشد که به انفاق کننده میرسد و سودی دوم آن منفعتای میباشد که به انفاق شونده می رسد. لکن این سود دوم مشکوک میباشد و مدام اینگونه بهرهای مترتب نمی شود. گاهی شما انفاق میکنید در مکان خودش وجود ندارد. انفاق می کنید البته موقعیت دیگر برای خوشبخت شدن آن فرد یا این که آن عده نیست، یعنی پول به دستشان رسیده، ولی نتوانستهاند استعمال نمایند. حالت دیگر نبوده پس زمانی شما انفاق میکنید نمیتوانید باور داشته باشید که به آن بهرهی دوم که وصال به لبریز کردن خلاء میباشد به طبعً رسیدهاید، اما این شک وتردید نباید موجب گردد تا بشر انفاق نکند بلکه می بایست انفاق بکند ولو مشکوک باشد که در طرف مقابل به سود رسد یا این که خیر. البته آنچه که هیچ زمان سرپیچی نمیشود آن بهرهای میباشد که به انفاق کننده میرسد. پس تقوای مناسب قرآن یعنی آن دستکم مورد نیاز برای متقی بودن این میباشد: «و ممارزقناهم ینفقون» این انفاق چیز بسیار نیکی میباشد! در هر حدی که میباشید عادت فرمائید، به انفاق کردن، اما انفاق تنها انفاق پول وجود ندارد، انفاق دانش هم انفاق میباشد، به عبارتی هنگامی که بدون شغل می باشید و میتوانید امداد فرمائید به بیسوادی و جاهلیت، علمتان را انفاق فرمایید و همین انفاق هم اتفاقاً اولیه سوداش به خودتان می رسد. یعنی قبل از اینکه دیگری از دانش شما به کارگیری نماید هنگامی آن دانش را تکرار می کنید به کار گیریاش به خویش شما میرسد، یا این که انفاق وجاهت،وجاهت اجتماعی و آبروتان را انفاق نمائید! یکجایی ممکن میباشد آبروی شما بهدرد یک مسلمانی بخورد یا این که بهدرد یک گروهی مسلمانانی بخورد آنرا انفاق نمایید و انفاقات متعدد، تا برسیم به سایر نشانهای متقین
مسجد النبی کوهسنگی مشهد: تاریخچه و نقش در مناسبتهای مذهبی